Een tuinontwerper ontdekt hoe geduld tijdens dit seizoen overgang kan leiden tot grote beloningen en het afwikkelen self
Pasque bloem bloeit de eerste week van april, dus het had geen verrassing moeten zijn toen ik er een tijdje tegenaan liep wat van het bruine afval van vorig jaar uit de tuin opruimen. Waarom het altijd een verrassing is, is mij een raadsel, maar dat is het geval elk jaar. Alle foto's toon de inheemse tuin van de auteur in Lincoln, Nebraska. Misschien komt het gedeeltelijk omdat naarmate men ouder wordt, de tijd korter wordt relevant — weken en maanden en jaren lopen door elkaar. Alleen plotseling ontbering of vreugde zorgt ervoor dat een moment in steen wordt gegrift. De tuin, dit leven, kan zo ongeordend en vol lijken vrees dat het gemakkelijk is om de onvermijdelijke zekerheden te vergeten die ons in momenten van genade brengen. En dat zijn er genoeg die momenten in een wilde tuin. Voordat ik verder ging in mijn tuin van april, bukte ik me en rook de geur (Pulsatilla patens,USDAzones 4 tot 9; ), afgebeeld. Voor mij lijkt de geur op die van opblaasbaar zwembad drijft, maar voor de bijen en een paar vroeg opkomende halve maan vlinders op die warme middag, het was het beste sindsdien gesneden brood. Ik heb het niet gehouden mijn neus te lang in de buurt van de bloei, want er waren er genoeg andere wezens die het willen bekijken. Ik zocht in de tuin naar meer opkomende planten, maar zag geen. Nee (Geranium maculatum, zones 2 tot 9), afgebeeld, of (Aquilegia canadensis, zones 3 tot 7); niet eens een (Packera aurea,zones 3 tot 8) of (Mertensia virginica,zones 3 tot 8) begon te bloeien. In het warme zon, zoveel sterker die dag dan een maand eerder, Ik leunde achterover in een Adirondack-stoel en sloot duizelig mijn ogen met het licht en de kleine sterren die zich achter mijn vormden oogleden. Als coreopsis dansend boven dunne bladen van (Bouteloua curtipendula,zones 3 tot 9), was ik al in de zomer - misschien het was deze zomer, of een zomer in de toekomst of jaren achter me. Ik kon katydiden in de wilde bedden rond het huis horen zweten rees uit mijn huid en plakte mijn T-shirt op mijn rug. Ja, ik keek er naar uit om wat nieuwe randen aan te brengen en erwtengrind toevoegen aan een zithoek. Ik anticipeerde zelfs op de jeuk van een muggenbeet terwijl ik in de schemering wachtte op de bliksem bugs om naar boven te komen. Maar ook daar waren veel problemen die me op de hielen zaten. Er viel een bankje uit elkaar en was aan vervanging toe. Treden op de dektrap waren ingesprongen twee. Het gazon was bezweken aan een zeer droog jaar, een weerpatroon dat komt steeds vaker voor. Het gewicht der dingen, momenten die ik wel en niet kan beheersen, botst vaak voor mij in de tuin. Het is alsof je naar een bol kijkt weverspin sprint naar het midden van zijn web, waar een hommel wordt al snel keer op keer omgedraaid, bewaard voor een latere maaltijd. De bij kan de inheemse bloemen die ik liefdevol heb niet meer bestuiven voor hen geplant, maar de spin is een gunstig roofdier wiens aanwezigheid betekent dat ik iets heb gecreëerd dat groter is dan de som van mijn complexe emoties. Er gaan goede dingen gebeuren, onverwacht en onbekend; Ik moet er gewoon klaar voor zijn. En dat is het waar het geloof om de hoek komt kijken, wat de tuin ons leert als we dat zijn nog genoeg aanwezig. Terwijl ons hart klopt en straalt angst en twijfel door ons heen, die pulsen zijn ook de echo van elke vleugelslag en paringsroep in dit voorstedelijke landschap, omgezet van gazon naar diverse leefgebied bedden en gemaakt als een aanbieden aan wat er ook langskomt. Elke angst en vreugde nestelt zich hier als herfstbladeren of winter sneeuw, mooi en doelgericht als we kunnen stoppen om onze te geven begrip ervoor. We leven, zo heerlijk levend en zichtbaar in de tuin. De eerste voorjaarsbloeiers gaan meer voorbij snel dan verwacht - sommige om van te genieten, andere om te laten staan achter (ik kijk naar jou, henbit) - allemaal aan de beurt zeker. Als ik mijn ogen weer open naar de zon terwijl ik in mijn gammele zit stoel, ik zie dat er in de verre hoek wat zegge groeit. I hoor roodvleugelige merels echoën aan de rand van de vijver. We zijn allemaal cirkels die elkaar aanvullen - nog een jaar in de tuin betekent nog een jaar om te leren hoe je weer tot leven kunt komen in al zijn facetten rauwe rijkdom en glorie. ‘Dit is het jaar,’ fluister ik tegen mezelf. "Dit is het jaar waarin ik veel meer pasquebloem plant."
Alle foto's toon de inheemse tuin van de auteur in Lincoln, Nebraska.
Ik heb het niet gehouden mijn neus te lang in de buurt van de bloei, want er waren er genoeg andere wezens die het willen bekijken.
In het warme zon, zoveel sterker die dag dan een maand eerder, Ik leunde achterover in een Adirondack-stoel en sloot duizelig mijn ogen met het licht en de kleine sterren die zich achter mijn vormden oogleden.
Maar ook daar waren veel problemen die me op de hielen zaten. Er viel een bankje uit elkaar en was aan vervanging toe. Treden op de dektrap waren ingesprongen twee. Het gazon was bezweken aan een zeer droog jaar, een weerpatroon dat komt steeds vaker voor.
En dat is het waar het geloof om de hoek komt kijken, wat de tuin ons leert als we dat zijn nog genoeg aanwezig. Terwijl ons hart klopt en straalt angst en twijfel door ons heen, die pulsen zijn ook de echo van elke vleugelslag en paringsroep in dit voorstedelijke landschap, omgezet van gazon naar diverse leefgebied bedden en gemaakt als een aanbieden aan wat er ook langskomt.